سلام باوفا ؛  چون قراره تا یک ماه دیگه پست جدیدی در وبلاگم نذارم این دفعه یکی از شعرهای " مهدی سهیلی " رو نوشتم چون ...

 برام دعا کن ، امیدوارم فراموشم نکنی . منتظرتم تا همیشه ... تابعد...

 

 از آن شبی که پریدی ز آشیانه ی من

                                                                 صدای گریه بلند است از ترانه ی من

قرار بخش دلم ! یاد لحظه لحظه توست

                                                                  ستاره های شبم ، اشک دانه دانه ی  من

به هر بهانه که باشد ، به گریه روی آرم

                                                                  غم فراق تو هم ، بهترین بهانه ی  من

مگر ز خاطر افسرده ام توانی رفت ؟

                                                                    که بوی عطر تو دارد هوای خانه ی من

همیشه شانه ی من زیر بار منت توست

                                                                     از آن که ریخت شبی زلف تو به شانه ی من

منم پرنده ی بی جفت بیشه های سکوت

                                                                      بیا که نغمه بر آری ز آشیانه ی من ...

به عشق شهره شهرم که از عنایت دوست 

                                                                      ز هر لبی شنوی شعر عاشقانه ی من...

 

نوشته شده در جمعه 17 فروردین1386ساعت 0:1 AM توسط وفا | |