چه کسی قدر من احساس تو را میفهمد؟

بارانی ام ...

admirer — Tue, 04 Aug 2009 19:33:18 GMT

با همه بی سر و سامانی ام باز به دنبال پریشانی ام !

طاقت فرسودگی ام هیچ نیست در پی ویران شدنی آنی ام

آمده ام بلکه نگاهم کنی عاشق آن لحظه طوفانی ام

دلخوش گرمای کسی نیستم آمده ام تا تو بسوزانی ام

آمده ام با عطش سالها تا تو کمی عشق بنوشانی ام

ماهی برگشته ز دریا شدم تا تو بگیری و بمیرانی ام ...

خوب ترین حادثه می دانمت خوب ترین حادثه می دانی ام؟

حرف بزن ابر مرا باز کن ... دیر زمانیست که بارانی ام

حرف بزن ، حرف بزن سالهاست تشنه یک صحبت طولانی ام

هان به کجا می کشی ام خوب من ؟ هان نکشانی به پشیمانی ام ؟

فقط یک آرزو ...

admirer — Wed, 10 Dec 2008 11:21:18 GMT

این بار فقط یک آرزو ...

خدایا

به من رفیقی بده که با من گریه کند

دوستی که با من بخندد را خود پیدا خواهم کرد !...

عشقبازی ممنوع !...

admirer — Thu, 28 Aug 2008 08:12:18 GMT

یک نفر از کوچه ی ما عشق را دزدیده است

این خبر در کوچه های شهر ما پیچیده است

دوره گردی در خیابانها محبت می فروخت

گوییا او هم بساط خویش را برچیده است

عاشقی می گفت روزی روزگاران قدیم

عشق را ازغنچه های کوچه باغی چیده است

عشقبازی در خیابان مطلقاً ممنوع شد!

عابری این تابلو را دور میدان دیده است

یک چراغ قرمز از دیروز قرمز مانده است

چشمکش را هیز چشمی خیره سر دزدیده است

می روم از شهر این دلسنگ های کوردل

یک نفر بر ریش ما دلریشها خندیده است !...

پاورقی :

بذار بهت بگم که ماجرای من و عشق

تقصیر چشمای تو بود! وگرنه ما کجا و عشق!...

از خویش نرانم!

admirer — Mon, 24 Mar 2008 12:08:18 GMT

در راه رسیدن به تو گیرم که بمیرم

اصلا به تو افتاده مسیرم که بمیرم

یا چشم بپوش و از من و از خویش برانم

یا تنگ در آغوش بگیرم که بمیرم

این جام ترک خورده چه جای نگرانی ست

من ساخته از خاک کویرم که بمیرم

خاموش مکن آتش افروخته ام را

بگذار بمیرم که بمیرم که بمیرم !!!

بی تو من ...

admirer — Thu, 13 Dec 2007 18:16:18 GMT

تقدیم به آنهایی که خواسته یا ناخواسته دوستشان دارم و تقدیم به رویاهای دوردست زندگیم ...

بی تو طوفان زده دشت جنونم ، صید افتاده به خونم !

تو چه سان می گذری ؟! غافل از اندوه درونم !

بی من از کوچه گذر کردی و رفتی !...

بی من از شهر سفر کردی و رفتی !...

قطره اشک درخشید به چشمان سیاهم

تا خم کوچه به دنبال تو لغزید نگاهم

تو نفهمیدی !

نگهت هیچ نیفتاده به راهی که گذشتی !

چون در خانه ببستم ، دگر از پای نشستم

گوئیا زلزله آمد ! گوئیا خانه فرو ریخت بر سر من !

بی تو من در همه شهر غریبم

بی تو کس نشنود از این دل بشکسته صدائی !

برنخیزد دگر از مرغک پر بسته نوائی !

تو همه بود و نبودی ، تو همه شعر و سرودی

چه گریزی ز بر من که بمیرم ! ز غم دل به تو یک لحظه نستیزم !

من و یک لحظه جدائی ... . . . . . . . . . . . . . .

نتوانم نتوانم !...

بی تو من در همه شهر غریبم بی تو من زنده نمانم !!!

چه کسی خواهد دید مردنم را بی تو

گاه می اندیشم

خبر مرگ مرا با تو چه کس می گوید ؟!...

آن زمان که خبر مرگ مرا می شنوی

روی خندان تو را کاش که من می دیدم

شانه بالا زدنت را بی قید !

و تکان دادن دستت " که مهم نیست زیاد "

چه کسی باور کرد ؟!...

جنگل جان مرا

آتش عشق تو خاکستر کرد !

خدایا هرگز مرا ...

admirer — Tue, 21 Aug 2007 09:12:18 GMT

این داستان آهنگری است که پس از گذراندن جوانی پر شور و شر تصمیم گرفت روحش را وقف خدا کند . سالها با علاقه کار می کرد ، به دیگران نیکی می کرد ، اما با تمام پرهیزگاری ، در زندگی اش چیزی درست به نظر نمی آمد ! حتی مشکلاتش روز به روز بیشتر می شد .

یک روز عصر ، دوستی که به دیدنش آمده بود و از وضعیت دشوارش مطلع شده بود ، گفت : " واقعا عجیب است . درست بعد از اینکه تصمیم گرفتی مرد خداپرستی شوی ، زندگی ات بدتر شده . نمی خواهم ایمانت را ضعیف کنم اما با وجود تمام تلاشهایت در مسیر روحانی ، هیچ چیز بهتر نشده . "

آهنگر بلافاصله پاسخ نداد . او هم بارها همین فکر را کرده بود و نمی فهمید چه بر سر زندگی اش آمده است . اما نمی خواست دوستش را بی پاسخ بگذارد ، شروع کرد به حرف زدن کرد و سرانجام پاسخی را که می خواست یافت . این پاسخ آهنگر بود :

" در این کارگاه فولاد خام برایم می آورند و باید از آن شمشیر بسازم . میدانی چطور این کار را می کنم ؟ اول تکه ای فولاد را به اندازه ی جهنم حرارت میدهم تا سرخ شود . بعد با بی رحمی ، سنگین ترین پتک را بر میدارم و پشت سر هم به آن ضربه میزنم تا این که فولاد شکلی را بگیرد که می خواهم . بعد آن را در ظرف آب سرد فرو می کنم و تمام این کارگاه را بخار آب فرا میگیرد . فولاد به خاطر این تغییر ناگهانی دما ، ناله میکند و رنج می برد ... باید این کار را آن قدر تکرار کنم تا به شمشیر مورد نظرم دست بیابم . یک بار کافی نیست !... "

آهنگر مدتی سکوت کرد ، سیگاری روشن کرد و ادامه داد :

" گاهی فولادی که به دستم میرسد نمی تواند تاب این عملیات را بیاورد . حرارت ، ضربات پتک و آب سرد تمامش را ترک می اندازد . می دانم که از این فولاد هرگز تیغه ی شمشیر مناسبی در نخواهد آمد . "

باز مکث کرد و بعد ادامه داد :

" می دانم که خدا دارد مرا در آتش رنج فرو می برد . ضربات پتکی را که بر زندگی من وارد کرده ، پذیرفته ام و گاهی به شدت احساس سرما می کنم ، انگار فولادی باشم که از آبدیده شدن رنج میبرد !... "

اما تنها چیزی که می خواهم این است : " خدای من ، از کارت دست نکش ، تا شکلی را که تو می خواهی ، به خود بگیرم . با هر روشی که می پسندی ، ادامه بده ، هر مدت که لازم است ادامه بده ، اما هرگز ، هرگز و هرگز مرا به کوه فولادهای بی فایده پرتاب نکن !... "

پاورقی : هر سد و مانعی می تواند یک شانس برای تغییر زندگی انسان باشد ! ...

تقدیم به مهربان پنهانم ...

admirer — Tue, 31 Jul 2007 11:34:18 GMT

تقدیم به : مهربان پنهانم ... برادرم .

ساکت و آرام و خوش رفتار بود

مهربان و یکمی تودار بود

عاشق موسیقی و شعر و غزل

همدم شبهای او گیتار بود

از همان اول غزل را میشناخت

گوئیا با او زمانی یار بود

ساز می زد ، گریه ها میکرد او

هر شب او تا نیمه شب بیدار بود

عاشقش بودم ولی گویا که او

از من و از عشق من بیزار بود ...

دل دیگه نمی دونه ! چشم دیگه نمی خونه !

admirer — Tue, 10 Jul 2007 10:51:18 GMT

نمی دونی وقتی چشمات پر خوابه به چه رنگه ؟ به چه حاله ؟

مثل یه جام شرابه ...

نمی دونی چه عمیقه ، چه سخنگو ... مثل اشعار مسیحایی حافظ ، یه کتابه ...

نمی دونی که چه رنگه ! چه قشنگه !

رنگ آفتاب بهاره ... مثل یه جام بلوره ... شایدم چشمه نوره ... زر نابه !

نمی دونی که دل من توی اون چشمای شوخت روی اون برکه آروم ... یه حبابه !

نمی دونی به جز من دگری هم نمی دونه !

که یه دنیا توی اون چشم سیاهه ...

هر کی گفته ! هر کی میگه ! همه حرفه ، تو رو میخواد بفریبه !

جز دل من که پر از عشق و جنونه ...

حرف اون چشمای نازُ دل دیگه نمی دونه !!! چشم دیگه نمی خونه !!!

رقیب آفتاب !... به یاد مهتاب

admirer — Fri, 18 May 2007 15:39:18 GMT

سلام

دوباره سلام

چه دنیای عجیبیه !...

انگار همین دیروز بود ... زمان چقدر زود گذشت ! ما آدما وقتی از زمان می نویسیم دائم مجبوریم علامت تعجب بذاریم چون باورمون نمیشه که زمان چقدر زود گذشته !...

17سال ... سالهای خوبی بود ...

خیلی قشنگ ... اما نه به قشنگی بچگی هام ... تقریبا همه حسرت بچگی هاشونو میخورن ، چون حتی اگه ما همه اون چیزهایی رو که توی بچگی ها داشتیم حالا هم داشته باشیم مطمئنا صداقت و پاکی بچگی هامونو نداریم !!! من خودم بچه که بودم شجاع تر بودم نمی دونم چرا ؟! واسم جای سواله ؟!!!... اون موقع همه اونهایی که دوستشون داشتم ... همه اونهایی که دوستم داشتن ، پیشم بودن ...

اما حالا ... افسوس ...

و حالا این من هستم وفای ۱۷ ساله !!! 17 سال گذشت باورم نمیشه ! وفایی که یک سال دیگه رو هم پشت سر گذاشت با همه سختی هاش ... با همه ی خوشی هاش ... با همه سپیدی و سیاهی هاش...

چه زود بزرگ شدم ... چه زود قد کشیدم ... چه زود ...

روز تولدم ... ۳ خرداد ... سالروز فتح خرمشهر ... و سالروز فتح این دنیا توسط خودم ... ۱۷سال پیش روزی شبیه به همین امروز من با دستهایی خالی ، با چشمهایی روشن و پاهایی نگران ! تنهای تنها این دنیا رو فتح کردم و حالا منتظرم تا یه روز، یه روز نه چندان دور تنهای تنها این دنیا رو تک کنم ! و باز با دستهایی خالی ، با چشمهایی ...

روز تولدم ... روز تکرار خاطره ها ... دوباره دستهای من در تکاپو با آینده ... دوباره چشمهای من رو به سوی افقهایی روشن ...و من اینجا ایستاده ام درست روی زمین ... نه مریخ ! نه مشتری ! نه زحل ! درست روی زمین ! نزدیکتر از همیشه به خورشید ...

اینجا ایستاده ام ، محکم تر و مصمم تر از همیشه برای فتح فراداها اما تنها ... درست مثل روز تولدم !

برای روز تولدم میخوام شعری رو که خیلی خیلی دوست دارم ، بنویسم به یاد مهتابی که وقتی دنیا اومدم ، توی آسمون نبود ؛ من با طلوع خورشید دنیا اومدم و یه روز با غروب خورشید ...

بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم

شدم آن عاشق دیوانه که بودم

در نهانخانه ی جانم گل یاد تو درخشید

باغ صد خاطره خندید

عطر صد خاطره پیچید

یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم

پر گشودیم و در آن خلوت دل خواسته گشتیم

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم

تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت

من همه محو تماشای نگاهت

آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشه ماه فرو ریخته در آب

شاخه ها دست برآورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ

یادم آید ، تو به من گفتی :

از این عشق حذر کن !

لحظه ای چند بر این آب نظر کن

آب ، آئینه عشق گذران است

تو که امروز، نگاهت به نگاهی نگران است

باش فردا ، که دلت با دگران است

تا فراموش کنی ، چندی از این شهر سفر کن

با تو گفتم : حذر از عشق ندانم !

سفر از پیش تو ؟ هرگز نتوانم

روز اول که دل من به تمنای تو پر زد

چون کبوتر لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدی من نرمیدم ، نگسستم

باز گفتم که : تو صیادی و من آهوی دشتم

تا به دام تو درافتم ، همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم

سفر از پیش تو هرگز نتوانم ، نتوانم ...!

اشکی از شاخه فرو ریخت

مرغ شب ناله ی تلخی زد و بگریخت

اشک در چشم تو لرزید

ماه بر عشق تو خندید

یادم آید که ز تو جوابی نشنیدم

پای در دامن اندوه کشیدم

نگسستم ، نرمیدم !....

رفت در ظلمت غم ، آن شب و شبهای دگر هم

نگرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم

نکنی دیگر از آن کوچه گذر هم

بی تو اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم ...

!!!کسی هست به این سوال من جواب بده ؟

به نظر شما زیباترین واژه دنیا چیه ؟

... من منتظر جوابتون هستم

خداحافظ ... همین حالا

admirer — Thu, 05 Apr 2007 20:30:18 GMT

سلام باوفا ؛ چون قراره تا یک ماه دیگه پست جدیدی در وبلاگم نذارم این دفعه یکی از شعرهای " مهدی سهیلی " رو نوشتم چون ...

برام دعا کن ، امیدوارم فراموشم نکنی . منتظرتم تا همیشه ... تابعد...

از آن شبی که پریدی ز آشیانه ی من

صدای گریه بلند است از ترانه ی من

قرار بخش دلم ! یاد لحظه لحظه توست

ستاره های شبم ، اشک دانه دانه ی من

به هر بهانه که باشد ، به گریه روی آرم

غم فراق تو هم ، بهترین بهانه ی من

مگر ز خاطر افسرده ام توانی رفت ؟

که بوی عطر تو دارد هوای خانه ی من

همیشه شانه ی من زیر بار منت توست

از آن که ریخت شبی زلف تو به شانه ی من

منم پرنده ی بی جفت بیشه های سکوت

بیا که نغمه بر آری ز آشیانه ی من ...

به عشق شهره شهرم که از عنایت دوست

ز هر لبی شنوی شعر عاشقانه ی من...